กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 113 ความฝัน
“แม่งเอ๊ย ปล่อยกูนะ!”
“กลับคำพูดไปมาแบบนี้ กูไม่ยอมรับโว้ย!”
“แน่จริงก็มาเดี่ยวกับกูสิ ไอ้เวร! อาศัยผู้หญิงมันเก่งตรงไหนวะ!”
“แม่งเอ๊ย...”
“...”
เหล่าว่านรู้แล้วว่าไม่มีทางพลิกสถานการณ์กลับมาได้อีก จึงเลิกแกล้งทำเป็นโง่ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง หรือพยายามพูดจาตลกกลบเกลื่อน ในที่สุดก็เริ่มด่ากราด เสียงด่าทอสะท้อนก้องไปทั่วลานบ้าน ก่อนจะค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเงียบหายไปอีกฟากของกำแพง
จางเหวินซูไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้มากนัก เขารู้สึกปวดไปทั้งตัว จึงลากเก้าอี้มานั่ง
จ้งหลีหลีนั่งลงข้าง ๆ เขาด้วยรอยยิ้มทะเล้น ก่อนพูดว่า “ฉันนึกว่านายจะปล่อยเขาไปจริง ๆ ซะอีก”