เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 100 กล้าถามหรือไม่ว่าหนทางอยู่แห่งใด
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา อากาศดีไม่น้อย แสงแดดก็สดใสเป็นพิเศษ
หลังจากฝนตกหนักในครั้งนั้น อากาศก็ค่อย ๆ เย็นลง ไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ทุกครั้งที่มีลมพัดผ่าน รู้สึกเย็นสบายไปทั่วร่างกาย นี่คงเป็นกลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วงกระมัง เพียงแต่ซอมบี้ที่เดินผ่านไปมาเป็นครั้งคราว ช่างทำให้คนหงุดหงิดใจเหลือเกิน
ทุกคนยังคงใช้วิธีจัดการซอมบี้จำนวนน้อย และหลบเลี่ยงฝูงซอมบี้จำนวนมากเช่นเดิม
ลู่หย่งเฉียงเคยตั้งข้อสงสัยเรื่องนี้
ซอมบี้มีจำนวนมากมายไม่รู้จบ ฆ่าเท่าไรก็ฆ่าไม่หมด แล้วจะเสียเวลาออกแรงไปทำไม?
จ้าวซื่อชิงบอกเขาว่า ไม่มีสิ่งใดที่มีจำนวนไม่รู้จบ ก่อนมหาวิบัติ จำนวนมนุษย์ยังน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านี้ แต่ก็เกือบสูญพันธุ์มาแล้ว นับประสาอะไรกับซอมบี้ หากพบโอกาสเหมาะ ๆ บางทีอาจกวาดล้างพวกมันได้ในคราวเดียวก็เป็นได้
ส่วนเหตุใดจางเหวินซูจึงหมกมุ่นกับเรื่องซอมบี้นัก
ในมุมมองของจ้าวซื่อชิง เขาไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ซอมบี้เลยแม้แต่น้อย