เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 71 สวัสดีสหาย
เสียงอึกทึกในซูเปอร์มาร์เก็ตเงียบลง
เหลือเพียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่ด้านนอกประตู ยามสายลมอ่อนพัดผ่านก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งใสกังวานชวนฟัง
ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเงียบเชียบ อยากขนของขึ้นรถให้เสร็จเร็วที่สุด จะได้รีบออกไปจากที่นี่
การพบเสบียงยังชีพจำนวนมากเป็นเรื่องน่ายินดี แต่หลังจากนั้นก็อดประหม่าไม่ได้ เพราะต้องขนมันกลับไปถึงค่ายผู้รอดชีวิต ทั้งยังต้องรักษาชีวิตตัวเองให้ปลอดภัย ไม่มีรอยกัดแม้แต่แห่งเดียว เรื่องนี้ถึงจะถือว่าจบลง
ยิ่งเข้าใกล้ความสำเร็จ คนเราก็ยิ่งประหม่า
เมื่อรถเข็นล้อเดียวค่อย ๆ ถูกบรรทุกจนเต็ม กระเป๋าก็ยัดของไปเกือบเต็มแล้ว ความตึงเครียดในใจทุกคนก็พุ่งถึงขีดสุด ต่างภาวนาอยู่เงียบ ๆ ว่าอย่าได้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นในตอนนี้เลย