เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 15 เหมือนหมาตัวหนึ่งไม่มีผิด
ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
พวกเขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้แต่เจ้าอ้วนจ้ำม่ำก็ยังค่อย ๆ เดินไปอยู่ข้างสวีเจิน
หลายคนสบตากัน สีหน้าเคร่งเครียดจนยากจะคาดเดาความคิด
แต่ไม่มีใครตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก และไม่มีใครร้องโวยวาย ตั้งแต่วันสิ้นโลกมาถึงจนถึงตอนนี้ โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นมากเกินไปแล้ว ต่อให้เป็นคนโง่แค่ไหน ก็ยังพอเรียนรู้ประสบการณ์เอาตัวรอดมาบ้าง หรือจะพูดอีกอย่างก็ได้ว่า พวกคนที่โง่จริง ๆ อย่างคนที่เจอเรื่องอะไรเข้าหน่อยก็ลนลาน ร้องโวยวาย ตอนนี้คงถูกกินไปเกือบหมดแล้ว
ด้านนอกกำแพงมีเสียงคำรามดังขึ้น เสียงทุ้มต่ำและฟังดูร้อนรน
จางเหวินซูเอื้อมมือหยิบมีดคมกริบออกมา กำไว้แน่นแล้วเดินไปที่กำแพง เขาหยิบอิฐมาวางรองพื้นสองสามก้อน ก่อนจะค่อย ๆ เหยียบขึ้นไปอย่างเงียบเชียบ แล้วค่อย ๆ ชะโงกศีรษะพ้นขอบกำแพงเพื่อดูสถานการณ์
ลู่เฉินเฉินเองก็หยิบดาบยาวของตัวเองมาแล้ว เขาสูดหายใจลึก ๆ อยู่หลายครั้ง สีหน้าจึงค่อยสงบลง
ส่วนเจียงเต๋อจินหยิบมันฝรั่งมาสองสามหัว ยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินไปหาเจ้าอ้วนจ้ำม่ำโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วยัดมันฝรั่งให้อีกฝ่ายไปสองสามหัวด้วย เขาลูบศีรษะเด็กน้อย มือสั่นเล็กน้อย แต่กลับไม่พูดอะไรสักคำ เพียงพยายามฝืนยิ้มออกมา