กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
หมอเหอจับหวังซื่อกดลงบนเตียงโดยไม่สนใจว่านางคิดจะทำอะไร เพียงใช้ท่าจับกุมกระบวนหนึ่งก็กดแขนของหวังซื่อไว้กับหมอนรองชีพจรที่เพิ่งหยิบออกมาจากหีบยา หวังซื่อเจ็บจนร้องโอดโอยไม่หยุด ทว่าหมอเหอกลับไม่ใส่ใจ เขาหลับตาลงด้วยท่าทีประหนึ่งผู้วิเศษพ้นโลก ปลายนิ้วมือกดลงบนข้อมือหยาบกร้านของหวังซื่อ ราวกับกำลังตั้งใจสัมผัสข่าวสารที่ชีพจรของนางกำลังบอกแก่เขา
“ท่านหมอ มารดาข้าเป็นอย่างไรบ้าง!” เสียงร้องโหยหวนของเจียงเฮ่าซ่างทำให้คิ้วของหมอเหอขมวดเข้าหากัน หมอเหอลืมตาขึ้นมองเจียงเฮ่าซ่างอย่างดูแคลนแวบหนึ่ง แล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง