ตอนที่ 17 วิกฤตมิติ

ปกติแล้ว หากกู้ชิงชิงต้องการออกมา เพียงขยับจิตเทวะก็ทำได้ง่ายดายราวกับดวงจิตดวงกายที่ออกจากร่างหวนคืนสู่กาย

ทว่าบัดนี้กู้ชิงชิงกลับทำเช่นนั้นไม่ได้อีกแล้ว

นางหลับตาลง พลางคิดในใจว่า “ต้องกลับไป ต้องกลับไป” ทว่าพอลืมตาขึ้นกลับยังเห็นเพียงหมอกหนาทึบเช่นเดิม ที่ไม่เหมือนเดิมคือฉากการทำงานซึ่งเมื่อครู่ยังอยู่กลับหายไปแล้ว เหลือเพียงนางคนเดียวที่ถูกหมอกขาวเข้มข้นปกคลุม

ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น กู้ชิงชิงก็ยิ่งร้อนใจ นางพยายามคิดอย่างแรงกล้าว่าต้องกลับไป ทว่ายิ่งร้อนใจก็ยิ่งกลับไปไม่ได้

หลังจากลองพยายามเป็นครั้งที่สามสิบหรือสี่สิบโดยไม่รู้แน่ชัด กู้ชิงชิงก็ลืมตาขึ้น มองหมอกหนาทึบตรงหน้าซึ่งไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยด้วยความท้อแท้ หรือว่านางจะกลับไปไม่ได้แล้ว