กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 119 นายก็หล่อเหมือนกัน...
ทั้งสองนอนอยู่บนโซฟา เพียงแค่นอนอยู่เฉย ๆ ราวกับว่าไม่ว่าจะขยับทำอะไรก็ล้วนรบกวนการสัมผัสเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายทั้งสิ้น
ร่วมกันปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ไปพร้อมกับซึมซับไออุ่นและสัมผัสจากกายของกันและกัน เรียบง่ายอย่างที่สุด แต่กลับทำให้พวกเขาทั้งสองสัมผัสได้ถึงความสุขล้นพ้น
บางทีเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิต ก็คือการได้ใช้เวลาอย่างไร้ค่าไปกับคนที่ชอบ
แสงแดดในห้องรับแขกค่อย ๆ เลือนหายไป ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมืดสลัว
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกประเดี๋ยวต้องไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ทั้งสองจึงรู้ดีว่าเวลาที่จะปล่อยให้ผ่านไปเปล่า ๆ เช่นนี้เหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว
กอดกันยังไม่ทันได้ผละแยกออกจากกัน ก็คล้ายกับจะเริ่มรู้สึกอาลัยอาวรณ์ให้กับการต้องแยกจากกันชั่วครู่เสียแล้ว
ถังเฉินสูดดมกลิ่นเส้นผมของน้องสาวชิงอวี่แผ่วเบา เอ่ยเสียงกระซิบ “ที่บ้านไม่มีหวีไม้ เดี๋ยวต้องซื้อสักอันแล้ว”