กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 32 ดูสิว่าลูกหมาของฉันเหมือนไหม
ลี่ชิงอวี่ดูเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็เหมือนจะไม่เข้าใจ
ความรู้ด้านการค้า เธอเข้าใจและพบเห็นมาจำกัดมากจริง ๆ
พอนึกถึงที่ถังเฉินเคยบอกให้ตนช่วย จึงถามขึ้นอีกครั้งว่า [ก่อนหน้านี้คุณอยากให้ฉันช่วยเขียนอันนี้เหรอ]
“ใช่ ตอนนี้มีบัญชีที่ต้องเขียนเยอะเกินไป ฉันกับเว่ยฝานสองคนทำกันไม่หวาดไม่ไหว ก็เลยอยากให้เธอช่วย เธอเต็มใจไหม”
ให้ทำเรื่องอื่น ลี่ชิงอวี่อาจทำไม่ได้ แต่ถ้าเป็นงานอย่างเขียนข้อความประชาสัมพันธ์ สำหรับเธอมันง่ายดายมาก
บทความระดับแบบที่ถังเฉินเพิ่งเขียนไปเมื่อกี้ แค่เขียนเล่น ๆ สบาย ๆ ก็ได้แล้ว
เมื่อนึกถึงท่าทางที่ถังเฉินปกป้องตนและช่วยระบายอารมณ์ให้ตนเมื่อครู่ การที่ตนจะช่วยเขาสักหน่อยก็เป็นเรื่องสมควร
แอปบันทึกช่วยจำ: [ตกลง จะให้ฉันเขียนอะไรก็ส่งมาให้ฉันได้เลย]