เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 20 ความห่วงใยของคนเป็นพ่อที่มีต่อลูกสาว
ถังอี้เฉาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พูดไม่ได้แล้วมันทำไม เธอยังจะรังเกียจยัยหนูชิงอวี่อีกเหรอ คู่ควรกับลูกชายเธอถมเถไป”
เพียะ~
เก๋อเสียฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของถังอี้เฉาฉาดหนึ่ง “คุณบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไปพูดตอนไหนว่ารังเกียจลูกสาวฉัน
เด็กผู้หญิงที่ฉันเฝ้าดูจนโตมากับมือ ฉันจะไปรังเกียจเรื่องอะไร
ฉันแค่รู้สึกเสียดาย ตอนเด็ก ๆ เธอคอยเจื้อยแจ้วตามหลังเสี่ยวเฉิน...ออกจะดีขนาดนั้น”
ถังอี้เฉาไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยพึมพำเสียงเบาอย่างร้อนตัวว่า “บางทีพูดไม่ได้ก็ดีเหมือนกันนะ...เงียบสงบดี”
สิ้นเสียงพูด ถังอี้เฉากลับรู้สึกอย่างไม่มีสาเหตุว่าในบ้านชวนขนหัวลุก แผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมา
สายตาของเก๋อเสียตวัดมองถังอี้เฉา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถังอี้เฉา คำพูดคุณหมายความว่ายังไง รำคาญว่าฉันเสียงดังเหรอ”
“หา?!”