กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 คำอวยพรจากแม่ทั้งสอง
ห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ ทั้งคู่ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทว่าความคิดกลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอเล็ก ๆ ตรงหน้าเลย ฝานเซียวเงยหน้าขึ้นก่อน สายตาจับจ้องโหยวซูหลาง
“แม่ฉันอวยพรปีใหม่ให้เพื่อนคนนั้นเป็นพิเศษด้วย”
โหยวซูหลางเงยหน้าสบตา ดวงตาแผ่ประกายอ่อนโยนบางเบา “แม่ฉันก็บอกว่า ขอแค่ฉันมีความสุขก็พอ”
แสงอาทิตย์ยามเย็นเคลื่อนมุมอีกครั้ง แสงอัสดงที่สาดลงบนพื้นหลอมรวมเป็นสีทองอร่ามอันอบอุ่น
โหยวซูหลางวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะกลางเบา ๆ แล้วเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้าน