กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 90 นั่นเป็นเรื่องของฉัน
เมื่อโหยวซูหลางเดินเข้าห้องบรรยายแบบขั้นบันได ที่นั่งก็มีคนนั่งไปกว่าครึ่งแล้ว เขาเดินไปยังแถวที่สามริมหน้าต่าง วางของแล้วนั่งลงเบา ๆ
ตลอดระยะทางสั้น ๆ จากประตูถึงที่นั่ง มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเขาไม่วาง
ไม่ใช่การเหลือบมองเป็นครั้งคราว แต่เป็นการจ้องตรง ๆ อย่างดื้อดึง ราวกับตะปูเล็ก ๆ ที่ตรึงอยู่กับตัวเขาแน่น
โหยวซูหลางไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร