กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 78 ฉันไม่หิว
อีกด้านหนึ่ง
ฝานเซียวจูงโหยวซูหลางเดินไปได้ราวสองร้อยเมตร เสียงอึกทึกและเรื่องราววุ่นวายในคณะแพทยศาสตร์ก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังหมดแล้ว
เบื้องหน้าเป็นมหามรรคทอดตรงไปยังประตูมหาวิทยาลัย ขนาบด้วยต้นปาล์มเขียวชอุ่มสองแถว แสงแดดกำลังดี ลมยามเย็นอ่อนโยน ทุกสิ่งรอบตัวอ่อนโยนอย่างพอเหมาะพอดี
ทว่าฝ่ามือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเม็ดเล็ก ๆ เปียกชื้นและเหนอะหนะ
เขาค่อย ๆ คลายมือที่กุมกันแน่นออก
ไม่ใช่ว่าไม่อยากจับมือ แต่ฝ่ามือชื้นเกินไป เขากลัวสัมผัสเหนอะหนะจะทำให้โหยวซูหลางไม่สบายใจ กลัวอีกฝ่ายจะมองความลนลานอันน่าอับอายของตนออก