กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 ลืมขอช่องทางติดต่อ
โหยวซูหลางถามว่าทำไมฝานเซียวถึงเลือกมาเรียนที่กรุงเทพฯ ฝานเซียวตอบสั้น ๆ เพียงว่า “อยากมา” แล้วถามกลับ โหยวซูหลางก็ตอบเหมือนกัน
ทั้งสองต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูด จึงข้ามหัวข้อนี้ไป ต่างก็รู้ว่าคำว่า ‘อยากมา’ ของอีกฝ่ายซ่อนความลับที่ไม่อาจบอกเล่า โหยวซูหลางตามอาณาเขตความฝันที่พัวพันกับเขามาหลายปี ส่วนฝานเซียวเดินทางตามสัญชาตญาณที่ฝังลึกถึงกระดูก ความยึดติดนี้ยังบอกอีกฝ่ายไม่ได้ในตอนนี้ จึงทำได้เพียงเก็บไว้ในใจ
โหยวซูหลางเล่าถึงสาขาที่ตัวเองเรียนว่าเป็นการวิจัยและพัฒนายา โดยเน้นด้านต้านไวรัส ฝานเซียวจึงเอ่ยจากใจจริง “ฟังดูเก่งมาก”
“ก็แค่ขลุกอยู่ในห้องแล็บทุกวัน ทำงานกับสารเคมี ไม่ได้เก่งอะไรหรอก” โหยวซูหลางยิ้ม ตอบอย่างถ่อมตัว