กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 ผมชื่อโหยวซูหลาง
“ขอโทษ ฉันขี่จักรยานเร็วเกินไป คุณเป็นอะไรไหม?”
เสียงของโหยวซูหลางสั่นระริกราวกับสายพิณที่ขาด เหลือเพียงเสียงกังวานแผ่วเบาสุดท้าย เปี่ยมด้วยความหวั่นใจและรู้สึกผิด
ฝานเซียวไม่ตอบในทันที เพียงมองเขาเงียบ ๆ
หยาดฝนเกาะบนขนตา เขากะพริบตาเบา ๆ ปล่อยให้หยดน้ำกลิ้งหล่น ขณะสายตาค่อย ๆ ไล่สำรวจใบหน้าของคนตรงหน้า
ไม่ใช่เค้าโครงพร่าเลือนในความฝันอีกต่อไป หากเป็นคนจริง ๆ มีรูปร่าง มีชีวิต และมีไออุ่น