กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ฉันมาแล้ว
เทียนเทียนรีบร้อนกลับถึงบ้าน แต่สุดท้ายก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง เขาทรุดเข่าทั้งสองลงข้างเตียงอย่างแรง ไม่อาจข่มความโศกเศร้าในใจได้อีก ร้องไห้โฮราวกับเด็กที่ไร้ที่พึ่ง สะอื้นเรียกพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกเสียงเจือหยาดน้ำตา ปวดร้าวจนแทบขาดใจ
ซือลี่ฮวายืนอยู่หน้าประตูห้อง เรี่ยวแรงทั้งร่างราวกับถูกสูบจนหมด ตัวโงนเงนแทบทรงไม่อยู่ เธอพยุงกรอบประตูเย็นเฉียบไว้ ก่อนค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้น ความขมปร่าจุกแน่นในอก ลำคอตีบตัน ความทุกข์ระทมนับหมื่นพันอัดแน่นในใจจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แอนรีบเดินทางไกลกลับจากต่างประเทศ ตลอดทางน้ำตาไหลไม่หยุด หัวใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ไม่อาจปิดบัง