กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม้แต่ฉินเหยียนก็ทำหน้านิ่งพูดกับเธอว่า “หลินชิงชิง พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนกัน ตามปกติก็ควรช่วยเหลือกันอยู่แล้ว ต่อให้จวินหนิงจะเอาของขวัญมาให้เรา เราก็ไม่ควรรับ”
หลินชิงชิงเห็นว่าเยาวชนปัญญาชนที่อยู่ตรงนั้นไม่มีใครเข้าข้างเธอสักคน กลับพากันหัวเราะเยาะเธอ โกรธจนหน้าซีดหน้าสลับแดงไปมา ดูไม่ได้เอาเสียเลย
“พวกคุณรุมรังแกฉันกันหมด!”
พอตะโกนใส่ทุกคนเสร็จ เธอก็เหลือบมองจวินหนิงอย่างเจ็บแค้น ก่อนจะหมุนตัวกลับ เดินฟึดฟัดเข้าห้องไป
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญา
พอเห็นทุกคนพากันตอกกลับหลินชิงชิง จวินหนิงก็แอบหัวเราะในใจ