บทที่ 263 ก็เพราะรู้น่ะสิ ถึงได้จงใจทำ

บทที่ 263 ก็เพราะรู้น่ะสิ ถึงได้จงใจทำ

"เหอะ เฉิ่นฮ่าว แกยังมีหน้ามานั่งกินข้าวอยู่อีกเหรอ?"

ตอนนี้ สายตาของกัวอวี่หรี่แคบลง พลางจ้องเขม็งไปที่เฉิ่นฮ่าวด้วยความเดือดดาลสุดขีด

ต้องรู้ก่อนนะว่า กัวอวี่เพื่อที่จะมาจัดการเฉิ่นฮ่าว ถึงขนาดยังไม่ได้กินข้าวเลยสักมื้อ

พอย้อนมองเฉิ่นฮ่าวที่กำลังนั่งชิลสบายอารมณ์อยู่ตรงนี้ เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน ย่อมทำให้กัวอวี่โกรธจนแทบกระอักเลือด

ทว่าในเวลานี้ กัวอวี่ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเฉิ่นฮ่าวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นพลางกวาดสายตามองสำรวจตรงหน้า