บทที่ 252 ผมขอเปิดไพ่เลยแล้วกัน ผมคือประมุขจิ่วหมาง

บทที่ 252 ผมขอเปิดไพ่เลยแล้วกัน ผมคือประมุขจิ่วหมาง

เมื่อเผชิญกับสายตาของคนรอบข้างที่พร้อมใจกันมองมา เฉิ่นฮ่าวกลับเพียงยิ้มออกมาบางๆ อย่างใจเย็น

เดิมทีเฉิ่นฮ่าวยังอยากจะทำตัวเรียบง่ายไม่เป็นจุดสนใจสักหน่อย

แต่คนบางคน โดยเนื้อแท้แล้วมันไม่อาจทำตัวโลว์โปรไฟล์ได้จริงๆ

ก็เหมือนอย่างเฉิ่นฮ่าวในตอนนี้ ซึ่งเรื่องนี้ก็ทำให้เขาอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้จริงๆ

"เอาเถอะ ผมขอเปิดไพ่เลยแล้วกัน ความจริงแล้ว ผมคือประมุขจิ่วหมาง"

พอเฉิ่นฮ่าวพูดกับทุกคนตรงหน้าจบ ทุกคนรอบข้างต่างก็พากันอึ้งไปชั่วขณะ

เมื่อกี้ เฉิ่นฮ่าวพูดว่าอะไรนะ