บทที่ 242 สิ่งที่คุณพึ่งคือความมั่นใจ แต่สิ่งที่ผมพึ่งคือฝีมือ

บทที่ 242 สิ่งที่คุณพึ่งคือความมั่นใจ แต่สิ่งที่ผมพึ่งคือฝีมือ

"เหอะ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ชักอยากจะเห็นเป็นบุญตาแล้วสิ"

"ขอถามหน่อยเถอะว่าที่นี่ ยังมีใครสนับสนุนแกอีก?"

เมื่อท่านห้าหลงโบกมือพูดขึ้น สีหน้าท่าทางของเขาดูจะภาคภูมิใจและลำพองใจเป็นอย่างยิ่ง

ผู้คนโดยรอบต่างพากันกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับอยากจะควานหาตัวคนกลุ่มนั้นออกมาให้เจอ

ทว่าในยามนี้ เฉิ่นฮ่าวกลับยิ้มบางๆ

"วางใจเถอะ อีกเดี๋ยวคุณก็จะได้เห็นแล้ว"

ขณะที่เฉิ่นฮ่าวกำลังพูดอยู่นั้น คนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งจากที่ไม่ไกลนักก็พากันกรูเข้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน คนพวกนี้ก็เข้ามายึดพื้นที่ตรงนี้เอาไว้โดยตรง

"คุณเฉิ่น พวกเราสนับสนุนคุณครับ"