บทที่ 172 ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ทั้งคน

บทที่ 172 ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ทั้งคน

"หานเฉียนโหรว เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้?"

หานเฉียนโหรวเพิ่งจะเดินเข้ามาในบริษัทได้ไม่ทันไร เสียงหนึ่งก็ดังแว่วเข้ามา

หานเฉียนโหรวก้มดูเวลา จากเมื่อครู่จนถึงตอนนี้ เธอก็เพิ่งจะมาสายไปแค่นาทีเดียวเท่านั้น

แต่แค่หนึ่งนาทีนี้ หากคนที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า คงคิดว่าเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นเสียอีก

ทว่าในตอนนั้นเอง หานเฉียนโหรวก็เงยหน้าขึ้นมองสำรวจตรงหน้าตามสัญชาตญาณ

เมื่อหานเฉียนโหรวเห็นดังนั้น เธอจึงรีบขอโทษขอโพยยกใหญ่ "ขอโทษค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉัน..."

พอหานเฉียนโหรวพูดจบ สีหน้าของคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย