บทที่ 152 เรียกผู้ใหญ่ที่บ้านเธอมา

บทที่ 152 เรียกผู้ใหญ่ที่บ้านเธอมา

เหยาซินเยว่จากที่เคยวางท่าดุดันเกรี้ยวกราด มาตอนนี้กลับตื่นตระหนกราวกับนกหวาดเกาทัณฑ์

ตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ กินเวลาไปยังไม่ถึงห้านาทีเสียด้วยซ้ำ

ลูกน้องของเหยาซินเยว่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนของเฉิ่นฮ่าว ก็ไม่ต่างอะไรกับของเล่น ที่เฉิ่นฮ่าวจะบีบก็ตายจะเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ

เมื่อหลินเสวี่ยเวยเห็นภาพนี้เข้า ก็ถึงกับตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง

"พระเจ้า นี่มันจะไม่เก่งกาจเกินไปหน่อยเหรอ"

ขณะที่หลินเสวี่ยเวยพึมพำมองภาพตรงหน้า เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนแบบไหนกันถึงจะแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้

ทว่า ในขณะที่หลินเสวี่ยเวยกำลังจับจ้องมองมาอยู่นั้น เฉิ่นฮ่าวกลับหันสายตามามองเธอ