กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 133 ทำไม่เป็นกันเลยเหรอ?!
หลังจากประตูอิเล็กทรอนิกส์และกรงเหล็กของห้องลับปิดสนิทถูกเปิด คนแรกที่ตั้งสติได้คือชายวัยกลางคนอายุใกล้สี่สิบ
เขาพุ่งออกจากประตูด้วยปราณอำมหิตเต็มตัว วิ่งตรงไปยังหอพักพนักงานของศึกคลั่งกรงกระดูก
จั่วเฉินคว้าตัวเขาไว้ทันที “พวกเรามาช่วยพวกคุณ ทำตามพวกเราแล้วจะหนีออกไปได้”
ชายคนนั้นหันกลับมา ในดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น “ฉันเองก็เป็นผู้ติดเชื้ออยู่แล้ว ออกไปก็มีแต่ทางตาย ฉันมีชีวิตอยู่ไม่ได้ พวกที่ไม่มองฉันเป็นคนก็อย่าหวังจะมีชีวิตอยู่!”
เขาแกะมือจั่วเฉินออก “ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันล้างแค้น รีบไปเถอะ”
พูดจบก็วิ่งไปยังสุดระเบียงทางเดินโดยไม่หันกลับมามอง