กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 122 ยอมเลยจริงๆ
เรื่องชมคนแบบนี้ต้องยกให้เม่ยเป่า
เธอเหมาะกับการจิกกัดคนมากกว่า
ลู่หรงหันไปมองหุ่นยนต์หลังแก้ว แล้วกวาดตามองห้องสีขาวรอบ ๆ อีกรอบ
เธอหันมาหาสุยชี ถามเบา ๆ “ที่นี่มันที่ไหน”
สุยชี “ที่ผีสิง”
ลู่หรง “...นายพูดดี ๆ ได้ไหม”
“อ้อ ขอโทษ” สุยชีใช้มือซ้ายเกาปลายจมูก “จิกกัดพวกเธอจนชิน ชั่วขณะยังสลับโหมดไม่ทัน ถามใหม่สิ”
ลู่หรงฮึในลำคอเบา ๆ “ไม่อยากถามแล้ว”
“เธอไม่ถาม ฉันถามเอง”