กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 94 เห็นงูแล้วหน้ามืด
“เม่ยเป่า!”
ในชั่วพริบตาที่หางงูโผล่ขึ้นมาจากดิน สุยชีก็ชักแส้สั้นออกมาเหวี่ยงใส่ แต่กลับฟาดได้เพียงอากาศ
งูตัวนั้นเร็วมาก ชั่วพริบตาก็เจาะลงดินหายไปอย่างไร้ร่องรอย
จั่วเฉินกับเสิ่นอวี้รีบพุ่งไปที่ปากหลุม หวังจะคว้าหางงูไว้ แต่ปากหลุมกลม ๆ นั้นถูกก้อนดินร่วนกลบจนแน่นสนิทเสียแล้ว
แม้แต่บนทุ่งหญ้าป่ารกร้าง ก็มองไม่เห็นร่องรอยดินที่ถูกขุดแตะแม้แต่น้อย
สีหน้าของทั้งสามคนพลันตกลง
จั่วเฉินกำหมัดทุบลงข้างปากหลุมอย่างแรง น้ำเสียงผิดหวังในตัวเอง “ฉันควรจะอุ้มเม่ยเป่าไว้ จะปล่อยให้เธอเดินนำหน้าคนเดียวได้ยังไง”
สุยชีถอดหน้ากากลมหายใจออก สูดดมที่ปากหลุม พยายามดมกลิ่นของงูตัวนั้น
แต่ที่เข้าจมูกกลับมีเพียงกลิ่นหอมประหลาดเป็นระลอก ไม่มีกลิ่นอื่นอีกเลย