กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 57 ร่างโตเต็มวัย
ดวงตาของเธอเป็นประกายขณะมองสองคนนั้น เธอเปิดภาพบนสมองกลแสงแล้วยื่นไปตรงหน้าพวกเขา
“ดูสิ นี่อะไร?”
“เวรเอ๊ย!” จั่วเฉินตื่นเต้น “บัตรชื่อของฉัน?!”
“พี่เหยี่ยนเจอบัตรชื่อของฉัน! ทำไมมันบังเอิญขนาดนี้?”
สุยชีถอนหายใจโล่ง “นึกว่าตานี้พวกเราต้องตี้แตกซะแล้ว”
จั่วเฉินโบกมือ “เป็นไปไม่ได้หรอก”
เสิ่นอวี้โอบไหล่เขา “โชคดีใช้ได้”
เม่ยเป่าตาโค้งเป็นจันทร์ “พี่เฉินนั่งรอเคลียร์เลย”
“นั่งรอเฉย ๆ ก็ยังไม่ค่อยได้” มุมปากจั่วเฉินกดลงไม่ได้ “พี่สาวสุย เสบียงเรายังเหลือเท่าไหร่?”