กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 35 ฉันจะโวยแล้วนะ
เจ็ดโมงครึ่งเช้า ท้องฟ้าเริ่มสว่างจาง ๆ คนสิบคนยืนเรียงเป็นระเบียบอยู่บนพื้นน้ำแข็ง
จ้องเขม็งไปที่หมอกพิษสีเขียวหมึกห่างออกไปสองเมตร หมอกขยับเข้ามาหนึ่งก้าว พวกเขาก็ถอยออกไปหนึ่งก้าว
เขตปลอดภัยค่อย ๆ หดเหลือวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางเพียงสี่เมตร ผู้เล่นหลายสิบคนที่รอดชีวิตได้ทั้งหมดมารวมตัวกันในที่เดียว กลั้นหายใจจ้องเวลาบนสมองกลแสง รอให้เกมจบลง
“เสิ่นอวี้ รีบมาคลำตัวฉันหน่อย” ประโยคชวนคิดลึกที่โผล่มาอย่างกระทันหันของจั่วเฉิน ทำลายความเงียบ
“...พี่เฉิน นายออกจะดิบเกินไปหน่อย” สุยชีกลัวจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น จึงพูดโดยไม่กล้าหันหัว
“รู้ไหมว่านี่คือการไลฟ์สดทั่วดวงดาว”