กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 19 ควรทิ้งก็ต้องทิ้ง
เสิ่นอวี้ที่ตั้งใจเฝ้ากองไฟอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าด้านหลังที่หันหลังให้แสงอัคคีราวกับอยู่ในบ่อน้ำแข็ง ความหนาวเหน็บแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว รอยต่อระหว่างแขนขาเทียมกับต้นขาปวดแปลบเข้าไปถึงกระดูก
เขากดมือลงบนจุดที่เจ็บแน่น ควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นสะท้านไม่ได้
เสิ่นอวี้รู้ทันทีว่าอุณหภูมิลดลง “ต้องรีบปลุกพวกเขา”
ขณะหลับ ความสามารถในการปรับอุณหภูมิร่างกายของคนเราจะอ่อนลง ความร้อนสูญเสียเร็วขึ้น
การหลับในสภาพเสื้อผ้าบาง ๆ ที่อุณหภูมิแบบนี้ ถ้าไม่มีใครปลุก พวกเขาจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก
“พี่สาวสุย เม่ยเป่า รีบตื่นเร็ว”
“จั่วเฉิน อย่านอนแล้ว”
สุยชีลืมตาขึ้นก็รู้สึกหนาวเย็นเข้าไปถึงกระดูก รีบเปิดพยากรณ์อากาศดู