กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 เจ้าเองก็นั่งลง
ถึงทุกคนจะมองมา ลู่เหยาก็ยังเล่นหยอกกับมังกรทองตัวน้อยอย่างใจเย็น
เขารู้อยู่แล้วว่าตัวเองต้องได้ที่หนึ่ง เพราะตอนนี้เขาน่าจะพอสู้กับผู้ฝึกตนขั้นข้ามทัณฑ์สวรรค์ได้บ้างแล้ว นึกไม่ออกเลยว่าจะมีอัจฉริยะแบบไหนเทียบเขาได้
ถ้ามีจริง ๆ คนคนนั้นจะต้องเก่งเกินเรื่องขนาดไหนกัน ใช้สูตรโกงเหมือนกันหรือไง?
สิ่งเดียวที่เขาไม่ทันคิดก็คือเอฟเฟกต์นี่แหละ มันทำให้เขาเด่นขึ้นมาทั้งที่ไม่อยากเด่น
แต่เด่นไปแล้วก็ช่างสิ แล้วยังไง จะมีใครสู้เขาได้หรือ?
ตั้งแต่ทะลวงเข้าสู่ขั้นหลอมมรรคา ความมั่นใจจนออกจะหยิ่งของลู่เหยาก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง
‘ข้าสู้พวกรุ่นเก่าไม่ได้ แล้วจะสู้พวกรุ่นใหม่อย่างพวกเจ้าไม่ได้เชียวหรือ?’