กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ทำอะไรไม่เป็นเลยนี่
เช้าตรู่ ลู่เหยาไปที่ถนนเส้นที่เคยสั่งเม็ดน้ำตาไว้ รับของเสร็จก็ได้เวลาออกเดินทางแล้ว
“เถ้าแก่ ข้ามารับของ”
“ได้เลยขอรับคุณลูกค้า พวกเราเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว”
เถ้าแก่ที่ยืนหันหลังให้ลู่เหยาจู่ ๆ ก็หันกลับมา ทำเอาลู่เหยาสะดุ้ง
ดวงตาแดงก่ำกับแก้มที่แห้งตอบคู่นั้น...
เห็นแล้วลู่เหยาอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าเถ้าแก่ถูกจับใส่เตาอบมาสามวันสามคืนหรือเปล่า
“เถ้าแก่ เจ้ายังไหวใช่ไหม?”
“อืม ข้าสบายดี”
ถึงเถ้าแก่จะพูดแบบนั้น แต่เขาก็กลัวจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะขาดใจตายคาที่ต่อหน้าต่อตา