กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 อย่าถาม ดื่มลงไป
ถึงจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ลู่เหยาก็บอกลาศิษย์พี่เสิ่นแล้วกลับบ้าน
บ้านเงียบโล่ง ไม่มีใครอยู่เลยสักคน
ลู่เหยาไม่ได้ใส่ใจ เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะหินในลานบ้าน
เขาวางเตาเล็ก ๆ ลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มต้มน้ำชงชาให้ตัวเอง
นั่งไปสักพักก็รู้สึกว่าม้านั่งหินไม่ค่อยสบาย เลยเปลี่ยนมาใช้เก้าอี้เอนของตัวเอง แถมยังย่อโต๊ะหินให้เล็กลงอีกหน่อย จะได้เอื้อมมือไปหยิบของได้สะดวก
เขาหรี่ตาลง ปล่อยตัวไปตามจังหวะที่เก้าอี้โยกเบา ๆ
“พี่เสี่ยวชิง เร็วเข้า!”
“อิ้งเสวี่ย ช้าหน่อยสิ จะวิ่งเร็วขนาดนั้นทำไม?”
ทั้งสองวิ่งไล่กันเข้ามาในลานบ้านเล็ก ๆ