เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 อาวุธไม่ต้องมีความรู้สึก
“คารวะเจ้าสำนัก”
ลู่เหยาทำความเคารพอย่างว่าง่าย ถึงอีกฝ่ายจะเป็นอาจารย์ลุง แต่ก็มีตำแหน่งเจ้าสำนัก อยู่ข้างนอกเรียกตามตำแหน่งไว้ดีกว่า
“อืม อาจารย์เจ้าให้เจ้ามาหรือ?”
“ขอรับ เจ้าสำนัก”
พอได้ยินคำตอบของลู่เหยา ฉีเหวินก็รู้สึกอยากกำหมัดขึ้นมาทันที
‘เจ้าคนขี้เกียจนี่ชักจะเกินไปแล้ว ตอนนี้แม้แต่เรื่องแค่นี้ก็ยังไม่ยอมมาเอง’
ฉีเหวินมองลู่เหยาที่ยืนด้วยท่าทางนอบน้อม แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่เข้าสำนักมา เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่เคยออกจากยอดเขานิรนามเลย
ไม่เคยออกไปไหน ไม่รับภารกิจ ไม่พูดคุยกับคนอื่น เหมือนศิษย์พี่ไม่มีผิด ปล่อยไว้แบบนี้จะได้ยังไง อัจฉริยะที่ไม่เคยเจออุปสรรคและผ่านการฝึกฝนท่ามกลางความยากลำบาก จะเติบโตจนมีปีกที่แข็งแรงพร้อมโบยบินได้ยังไง!