เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 อาเหยาไม่รู้หรอกนะ
“เอ่อ ให้ข้าเพิ่มแต้มเองได้ไหม เจ้าเพิ่มระดับให้กะทันหันแบบนี้ ข้าตั้งตัวไม่ทันเลย”
[รับทราบ เปลี่ยนเป็นโหมดเพิ่มแต้มด้วยตนเองแล้ว]
ลู่เหยาพยักหน้าอย่างพอใจ แบบนี้เขาก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดแล้ว
ส่วนวิชาฝึกขั้นก่อฐาน เขาตั้งใจว่าพอเรื่องทางนี้เสร็จแล้วจะไปขอจากพ่อโดยตรง ส่วนจะอธิบายเรื่องระดับพลังของตัวเองอย่างไรนั้น...
ถ้าตอนนี้เขาอายุห้าสิบสาม เขาคงใช้พรสวรรค์พรางตนเป็นสามัญ ซ่อนตัวเงียบ ๆ แกล้งทำเป็นอ่อนแอแล้วค่อยจัดการคนที่ประมาทเขา ถ้าเขาอายุยี่สิบสาม เขาคงหาเหตุผลที่ฟังขึ้นสักข้อ เช่น มียอดฝีมือถ่ายทอดพลังให้ หรือเป็นผู้ทรงพลังกลับชาติมาเกิด แต่ปีนี้ ต่อให้นับช่วงที่เขายังไม่มีสติรับรู้อะไรเลยรวมไปด้วย เขาก็เพิ่งอายุสามขวบเท่านั้น
เพราะฉะนั้น อาเหยาไม่รู้หรอกนะ!
อย่าถาม ถ้าถามก็คือไม่รู้ ถ้ายังถามอีกก็คือมีพรสวรรค์เหนือคนทั่วไป!
อะไรกัน ไม่เคยเห็นอัจฉริยะหรือไง!?
ขณะที่ลู่เหยากำลังดื่มด่ำกับระดับพลังที่เพิ่งได้มา ลู่ฉางสวินก็กำลังยุ่งกับงานของตัวเอง