บทที่ 238 ทำเนียบทอง

บทที่ 238 ทำเนียบทอง

ปฐมาจารย์เสวียนเวยรั้งอยู่ในนครหมื่นวิชาต่ออีกหลายเดือน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่อาจรอจนหลีซวงกลับมาได้

ความหวังลมๆ แล้งๆ สายสุดท้ายของนางก็เป็นอันสูญสลายไป

ไม่กลับมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ หลีผู้นี้ ส่วนใหญ่น่าจะสิ้นชีพไปแล้ว

โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ช่างโหดร้ายเช่นนี้เอง ต่อให้เป็นอัจฉริยะไร้เทียมทาน แต่ในยามที่ยังไม่ทันได้เติบกล้า ก็ยังคงไร้ค่าอยู่ดี

ปฐมาจารย์เสวียนเวยรู้สึกทอดถอนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

ช่างเถอะ ช่างเถอะ หากหลีสิ้นชีพไปแล้ว รากวิญญาณระดับสูงสุดไร้ซึ่งผู้ครอบครอง อีกทั้งยังไม่ได้รับการจัดการอย่างทันท่วงที เกรงว่าคงสูญสลายไปในฟ้าดินตั้งนานแล้ว

การลงมือในครั้งนี้ของนาง ถือว่าต้องสูญเสียร่างแยกไปเปล่าๆ ปลี้ๆ