บทที่ 216 พึงพอใจ

บทที่ 216 พึงพอใจ

ปฐมาจารย์เซินซางถอนหายใจออกมา ก่อนจะเริ่มปลดม่านอาคมออก

เมิ่งอี้เฟยมักจะรู้กาลเทศะอยู่เสมอ หากไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ ย่อมไม่มาบงการรบกวนพวกเขาโดยง่าย

ส่วนหลินชิงหลิง...

ศิษย์ของนางทำให้สำนักกระบี่ได้หน้าไม่น้อยจริงๆ ครั้งนี้ เขาจะยอมทนสักหน่อยก็แล้วกัน

ถือเสียว่าทำเพื่อสำนัก

ปฐมาจารย์เซินซางคอยปลอบใจตนเองมาตลอด ทว่าเมื่อเขาได้เห็นหลินชิงหลิงจริงๆ มุมปากก็ยังอดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

“คารวะผู้อาวุโสสูงสุดเจ้าค่ะ” หลินชิงหลิงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ถึงกับทำท่าทางเชื่อฟังและว่านอนสอนง่ายเป็นอย่างยิ่ง

ปฐมาจารย์เซินซางถึงกับชะงักไป

โอ้? ไม่เจอกันหลายปี หลินชิงหลิงผู้นี้กลับกลายเป็นคนถ่อมตนและมีมารยาทขึ้นมาเชียวหรือ?