บทที่ 186 เลื่องชื่อ

บทที่ 186 เลื่องชื่อ

ภูเขาลูกที่สี่นี้ เป็นภูเขาเพลิงขนาดมหึมา บนท้องฟ้ามีดาวตกเพลิงร่วงหล่นลงมาเป็นระยะ

หากการหยั่งรู้มหามรรคามีไม่มากพอ เมื่อถูกดาวตกเพลิงพุ่งชน จะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดราวกับกระดูกถูกแผดเผาและไขกระดูกถูกต้มเดือด แต่หากการหยั่งรู้มหามรรคามีมากพอ ก็จะสามารถลดทอนหรือกระทั่งหักล้างอาการบาดเจ็บที่เกิดจากดาวตกเพลิงได้

เมื่อมาถึงภูเขาลูกที่สี่นี้ ความเร็วในการปีนป่ายของหลีซวงก็เชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ทุกครั้งที่ดาวตกเพลิงร่วงหล่น นางจะต้องหยุดพักครู่หนึ่ง เพื่อใช้กลิ่นอายมรรคาค่อย ๆ หักล้างอาการบาดเจ็บ ทว่าฝีเท้าของนางกลับไม่เคยหยุดนิ่ง แม้จะเชื่องช้า แต่ก็ยังคงก้าวเดินขึ้นสู่ยอดเขาอย่างหนักแน่นทีละก้าว

เบื้องหน้าม่านวารี มีผู้คนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ