บทที่ 166 บอกว่าฆ่าไม่เว้นก็คือฆ่าไม่เว้น

บทที่ 166 บอกว่าฆ่าไม่เว้นก็คือฆ่าไม่เว้น

คลื่นแสงประหลาดสายหนึ่ง แผ่ขยายออกไปโดยมีหลีซวงเป็นศูนย์กลางในพริบตา

กลุ่มผู้บำเพ็ญวิถีมารที่เดิมทียังคงพุ่งทะยานเข้าหาหลีซวง พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ

จากนั้น

กลุ่มผู้บำเพ็ญวิถีมารที่ถูกคลื่นแสงสัมผัส รูม่านตาของพวกเขาก็แตกซ่านลงในพริบตา

ตุบ ตุบ

ทั่วทั้งลานมีแต่เสียงคนล้มลงกับพื้น

ลานเรือนที่เดิมทียังคงหนวกหูวุ่นวาย พลันตกอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาด

เพียงแค่เงียบไปชั่วพริบตาเดียว

ผู้บำเพ็ญวิถีมารคนอื่นๆ ที่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว ยังคงพุ่งเข้าหาหลีซวงต่อไป