กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 157 แสดงคุณค่า
“เอาล่ะ” ลั่วหมิงเยว่เอ่ยขึ้นในตอนท้าย “หากพวกเรายังรั้งอยู่ในลานบ้านต่อไป เกรงว่าจะทำให้เกิดความสงสัยได้ แยกย้ายกันกลับห้องก่อนเถิด เรื่องราวในคืนนี้ ห้ามผู้ใดพูดถึงอีก”
ทุกคนต่างรับคำ และรีบแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
แต่เห็นได้ชัดว่ากลุ่มคนจากยอดเขาไร้อารมณ์ได้แบ่งออกเป็นสองฝักสองฝ่าย
สุยจิ้นและลั่วหมิงเยว่เดินไปทางหนึ่ง หลิ่วจวินเฉิงกระซิบปลอบโยนหลีซวงบางอย่าง ส่วนเจียงอี้ก็เดินตามไปเงียบๆ ตลอดเวลา
เย่เจาเจามองดูสถานการณ์นี้แล้วอดไม่ได้ที่จะเผยความภาคภูมิใจออกมา
หลีซวง นี่ยังเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น!
ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะยังรักษาระดับอารมณ์ด้านลบเป็น 0 ไว้ได้ตลอด!
เมื่อพ้นจากสายตาของเย่เจาเจา