บทที่ 155 เผยร่องรอย

บทที่ 155 เผยร่องรอย

เจียงอี้ไม่ได้พูดอะไรให้มากความ เดินกลับไปยืนข้างกายหลีซวงโดยตรง

"สหายเต๋าฟาง ท่านเป็นอะไรไป" เซิ่งหยวนรีบเอ่ยถาม "พวกเขารู้ตัวแล้วว่าทำเรื่องขายหน้า ท่านรอเถอะ หลีซวงจะต้องขอโทษท่านอย่างแน่นอน"

"งั้น... งั้นหรือ?" สีหน้าของเย่เจาเจาดูย่ำแย่เล็กน้อย

นางปรายตามองเจียงอี้ด้วยความหวาดระแวง

วันนั้น นางถูกเจียงอี้โยนทิ้งออกไป ท่ามกลางสายตาของฝูงชน

ตอนนั้น ปากของเจียงอี้ก็พูดว่าขายหน้าคนหรืออะไรนี่แหละ จากนั้นนางก็โยนตัวเองออกไปจริงๆ

ครั้งนี้ เจียงอี้จ้องมองตนเองเขม็ง ซ้ำยังจู่ๆ ก็พูดคำเดิมออกมาอีก

เช่นนี้จะโทษว่าเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณของนางได้หรือ?

ริมฝีปากของเย่เจาเจาสั่นระริก นางจ้องเจียงอี้เขม็ง