กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 47 จุดจบที่ถูกกำหนดไว้
หลีซวงยังคงมีท่าทีเย็นชาและจืดชืดเช่นเดียวกับเมื่อก่อน
หลงเยี่ยนมองไปยังเหวทมิฬที่เอวของนางตามสัญชาตญาณ
เหวทมิฬยังคงมีสภาพหม่นหมองไร้แสงอย่างยิ่งยวด หลงเยี่ยนไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในใจกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมาวูบหนึ่ง
ทางเลือกของเขาไม่ผิด ทอดทิ้งหลีซวงไป เขาจะมีอนาคตที่ดีกว่าเดิม
เมื่อไม่มีเขา หลีซวงก็ทำได้เพียงใช้ขยะอย่างเหวทมิฬเท่านั้น
สภาพของเหวทมิฬแบบนี้ หากนำไปเทียบกับรูปลักษณ์ภายนอกที่สลักเสลาอย่างประณีตของกระบี่มังกรคำราม ช่างแตกต่างกันมากเหลือเกิน!
“เจาเจา ข้าจะต้องทำผลงานให้ดีอย่างแน่นอน วันนี้เจ้าไม่ต้องลงมือ ข้าจะเป็นคนควบคุมมังกรคำรามเอง” จู่ๆ หลงเยี่ยนก็กล่าวเสียงดัง