บทที่ 40 แล้วพบกันในรอบที่สาม

บทที่ 40 แล้วพบกันในรอบที่สาม

เสิ่นเยว่เดินจากไปอย่างคนเลื่อนลอยไร้วิญญาณ ลั่วหมิงเยว่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาพลางปรายตามองไปทางทิศที่เขาจากไป

จิตสัมผัสของนางแข็งแกร่งกว่าเสิ่นเยว่ นางจึงพบการคงอยู่ของเขามาตั้งนานแล้ว

แต่นางจงใจไม่พูดเปิดโปงออกมา

นางต้องการให้เสิ่นเยว่เห็นกับตาว่า คนที่พวกเขาไม่รู้จักทะนุถนอม ก็เป็นดั่งของล้ำค่าในใจคนอื่นเช่นกัน!

คนพวกนั้นของยอดเขาหลิงซวี มันเน่าเฟะมาตั้งนานแล้ว!

เย่เจาเจากับฉางเล่ออันผู้นั้นยังไม่ต้องพูดถึง

ส่วนเซิ่งหยวนและเสิ่นเยว่ ดูเหมือนว่าจะมีความรู้สึกสำนึกเสียใจอยู่บ้าง

แต่แล้วอย่างไรล่ะ?

ต่อให้สำนึกเสียใจ พวกเขาก็ยังคงปกป้องเย่เจาเจาโดยไม่รู้ตัว และยังคงอยากจะให้หลีซวงต้องเป็นฝ่ายยอมทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ดี