บทที่ 11 วิถีไร้อารมณ์

บทที่ 11 วิถีไร้อารมณ์

หลินชิงหลิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแย้มเบิกบาน "ดี ดี ดีมาก ในที่สุดเจ้าก็พูดประโยคที่เข้าหูข้าเสียที"

"ข้า... ข้าก็จะช่วยด้วย" เจียงอี้ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ลั่วหมิงเยว่ถกแขนเสื้อขึ้น ท่าทางราวกับพร้อมจะพุ่งออกไปทะเลาะวิวาทได้ทุกเมื่อ

หลีซวงรู้สึกสับสนมึนงงไปชั่วขณะ

การแข่งขันระหว่างศิษย์ เจินเหรินหลิงซวีและคนอื่นๆ มักจะไม่สอดมือเข้าไปยุ่ง

สมัยที่อยู่ยอดเขาหลิงซวี นางคือศิษย์พี่ใหญ่ เรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่บนลงล่างของยอดเขาหลิงซวีล้วนเป็นนางที่คอยจัดการดูแล หากทำได้ไม่ดีเพียงเล็กน้อย ก็จะถูกเรียกไปตำหนิติเตียน

แต่พอมาอยู่ที่นี่ นางกลับกลายเป็นคนที่ทุกคนคอยปกป้อง

ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ทำให้หลีซวงยังปรับตัวไม่ทันอยู่บ้าง

หลีซวงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมา "พวกท่านไม่เคยสงสัยเลยหรือ ว่าจะเป็นข้าที่พูดปด? และสิ่งที่เย่เจาเจาพูดต่างหากคือเรื่องจริง?"