บทที่ 4 ข้าไม่เอาแล้ว

บทที่ 4 ข้าไม่เอาแล้ว

แววตาของหลีซวงเยียบเย็น จู่ๆ นางก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

มือของเซิ่งหยวนสั่นสะท้านไปชั่วครู่โดยจิตใต้สำนึก

หลีซวงยื่นมือออกไป ทว่าเพียงแค่ดึงพู่ห้อยกระบี่เฉินสุ่ยออกมา

"ศิษย์พี่หญิงใหญ่! ท่าน!" เซิ่งหยวนชะงักงันไปเล็กน้อย

หลีซวงกล่าวอย่างสงบนิ่ง "กระบี่เฉินสุ่ยของเจ้า วัตถุดิบที่ใช้หลอมสร้างเกินกว่าครึ่งเป็นข้าที่ตระเวนหามา พู่ห้อยกระบี่นี้ก็เป็นสิ่งที่ข้าได้มาจากตลาดเซียนในตอนนั้น หากพกติดตัวเป็นเวลานานจะมีสรรพคุณช่วยให้จิตใจสงบ เซิ่งหยวน เรื่องวัตถุดิบข้าจะไม่คิดบัญชีกับเจ้าแล้ว ในเมื่อยามนี้เจ้ามองข้ามหัวข้าถึงเพียงนี้ คิดว่าเจ้าก็คงไม่เห็นคุณค่าพู่ห้อยกระบี่ชิ้นนี้แล้วเช่นกัน ของขวัญชิ้นนี้ ข้าขอรับคืน"