0072

⬢⬢⬢

ตอนที่ 72 รอไม่ถึงฟ้ามืด พลุไฟคงไม่งดงามสมบูรณ์

แสงไฟบนเวทีค่อย ๆ สลัวลง ลำแสงสีขาวสายหนึ่งค่อย ๆ สาดส่องไปยังเปียโนบนเวที

ไม่มีแดนเซอร์ และไม่จำเป็นต้องมีชุดแฟนซีสะดุดตา

บนเวทีอันกว้างใหญ่ไม่มีองค์ประกอบอื่นใดมาปะปนแม้แต่น้อย

น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำเล็กน้อยของเจียงเหมียนผสานไปกับเสียงเปียโน ในจังหวะที่ท่อนอินโทรจบลง ด้านล่างเวทีที่เดิมทีค่อนข้างจอแจก็พลันเงียบสงบลงในทันใด

คีย์เปียโนขยับไหว ตัวโน้ตโบยบิน

“เขาค่อย ๆ พัดพาความเงียบงันไป,”

“มีเพียงคำสัญญาในท้ายที่สุด,”

“ที่ยังคงไม่อาจพัดพาความอ้างว้างไปได้”