เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 ราชันพยัคฆ์ขาว
หวงหลิงเยว่ยกมือขวาอันขาวผ่องขึ้นวางบนใบหน้าอ้วนกลมน่าเกลียดของตน
ในชั่วขณะนี้ ในที่สุดนางก็ถอดหน้ากากเงาจิ้งจอกมายาที่สวมมานานออก เผยโฉมหน้าสง่างามไร้ผู้ใดเทียบ
นางกำลังจะไปพบผู้อาวุโสราชันพยัคฆ์ที่เคยช่วยชีวิตตน การถอดหน้ากากเพื่อเผยโฉมหน้าที่แท้จริงก็เป็นการแสดงความเคารพอย่างหนึ่ง!
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างเห็นภาพนี้ และยังตกตะลึงกับใบหน้างดงามนั้น
“อืม! อะไรนะ นางสวมหน้ากากมาตลอดหรือ?”
“ไม่น่าเล่า ตอนแรกข้ามองนางแล้วรู้สึกแปลก ๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ชายชรากล่าวอย่างทอดถอนใจ
ในเวลาเดียวกัน ผู้คนหลายสิบคนเหนือประตูเมืองฝั่งตะวันออกของเมืองเปียนลั่วต่างมองหน้ากัน
เมื่อเห็นสตรีเผยโฉมหน้าที่แท้จริง ทุกคนต่างตะลึงในความงามของนาง
ชั่วขณะนั้น คนกลุ่มนี้ต่างประเมินสตรีผู้นั้นในใจโดยพร้อมเพรียงกันว่า นี่ช่างงดงามเป็นหนึ่งในใต้หล้าจริง ๆ! ไม่คิดเลยว่านางจะเกิดมามีรูปโฉมโดดเด่นถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าจึงใช้หน้ากากปิดบังใบหน้าที่แท้จริง