เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 คำขอความช่วยเหลือจากเมืองเปียนลั่ว
วันหนึ่ง หวงหลิงเยว่นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ยาวตัวใหญ่บนดาดฟ้าหอพักของตน รับแสงแดดอุ่น ๆ อย่างสบายใจ!
ในตอนนั้นเอง เถียนซืออู่ก็มาเยือนอย่างกะทันหัน
หวงหลิงเยว่จึงนึกขึ้นได้ว่า นับตั้งแต่กลับมา นางไม่ได้ไปหาศิษย์พี่หญิงผู้นี้เลยตลอดช่วงที่ผ่านมา!
เมื่อเห็นเถียนซืออู่ หวงหลิงเยว่ก็รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง จึงเป็นฝ่ายทักทายก่อน “ช่วงนี้ศิษย์พี่หญิงเถียนสบายดีหรือ?”
เถียนซืออู่มองสำรวจหวงหลิงเยว่ น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย “ดูเหมือนช่วงนี้ศิษย์น้องหญิงหลิงเยว่จะใช้ชีวิตสุขสบายดีนี่”
“ไม่รู้เลยหรือว่ายังมีคนบางกลุ่มเป็นห่วงศิษย์น้องอยู่ตลอด…”
หวงหลิงเยว่ยิ้มพลางเชิญเถียนซืออู่เข้าไปนั่งในหอพัก ก่อนกล่าวว่า “พอศิษย์น้องกลับมาก็มีเรื่องมาหาถึงที่มากมาย ไม่เคยขาดเลยเจ้าค่ะ”
“ข้าจึงลืมไปเยี่ยมศิษย์พี่หญิงเถียนเสียได้ ต้องขออภัยจริง ๆ” หวงหลิงเยว่ยิ้มมองเถียนซืออู่