เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 274 ความทรงจำของเย่าอู๋ซิน
เทพสมุทรซินหลานหันไปมองเย่าอู๋ซินอีกครั้ง มีบางเรื่องที่เขาอยากรู้มาก ว่าเย่าอู๋ซินตรงหน้ารอดชีวิตมาได้อย่างไร
ต้องรู้ว่าในตอนนั้นเขาก็ถูกเรียกตัวไปต้านทานการรุกรานของศัตรูจากดินแดนภายนอกด้วยเช่นกัน ในใจยังมีความหวังริบหรี่อยู่ อยากลองดูว่ามีผู้รอดชีวิตคนใดโชคดีหนีพ้นหายนะครั้งนั้นและยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
เวลานี้เย่าอู๋ซินสังเกตเห็นว่าเทพสมุทรกำลังจ้องมองตน เขารีบถอยห่างไปไกล รักษาระยะกับเทพสมุทรพลางกล่าวว่า “เทพสมุทร ท่าน...ท่านคิดจะทำอะไร?”
แต่เทพสมุทรกลับหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจแล้วกล่าวว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ข้ายังไม่เข้าใจ ไหน ๆ คราวนี้ก็ได้พบเจ้าแล้ว ข้าจะได้ถามให้กระจ่าง”
“ตอนที่ดินแดนภายนอกรุกรานและสงครามกำลังจะปะทุ เจ้าที่เป็นนักหลอมโอสถไปทำอะไรที่นั่น?”
“แล้วหลังจากพวกเราสิ้นชีพไป บรรดาผู้กล้าที่สมัครใจไปสู้ ผู้เปี่ยมความซื่อสัตย์กล้าหาญ และเหล่าผู้มีคุณธรรมแห่งแผ่นดินนี้ สุดท้ายเป็นอย่างไรกันบ้าง?”
เมื่อเย่าอู๋ซินได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจยาว สีหน้าเผยความเสียใจและละอายใจออกมา
ชั่วขณะนั้นเย่าอู๋ซินจมอยู่ในความทรงจำอันลึกล้ำ
“ตอนนั้นข้าเฒ่าได้รับเชิญให้ไปร่วมงานประชุมโอสถครั้งหนึ่ง แต่ในขณะที่กำลังจะออกเดินทาง กลับได้รับคำสั่งเรียกตัวจากเทพแห่งความรกร้าง หลินเซี่ยวเฟิง และผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักยอดหยก”