เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 ออกจากแดนลี้ลับ เผชิญการสกัดกั้น
ตรงทางออก หวงหลิงเยว่พบเถียนซืออู่ทั้งสี่คน จึงกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิง ศิษย์พี่ พวกท่านยังอยากอยู่สำรวจต่อ หรือจะกลับสถาบันวิญญาณครามตอนนี้?”
ชั่วขณะนั้นเถียนซืออู่ หลี่หยาง และเหลียวเจี๋ยอิงปรึกษากัน สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับไป
เพราะการออกมาครั้งนี้ ทุกคนต่างผ่านความเป็นความตายและความสิ้นหวังมาแล้ว อีกทั้งพวกเขายังได้รับสิ่งต่าง ๆ มากมาย รู้จักพอเหมาะพอดี และไม่ได้เห็นสิ่งที่ยังไม่รู้เบื้องหน้าเป็นเรื่องสำคัญถึงเพียงนั้นแล้ว
หวงหลิงเยว่เห็นว่าเถียนซืออู่ หลี่หยาง และเหลียวเจี๋ยอิงมีสภาวะจิตเช่นนี้ ก็ยินดีกับทั้งสามคนด้วย ที่จริงหากทั้งสามยังอยากอยู่ต่อ หวงหลิงเยว่ก็จะอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาต่อไปเช่นกัน
ภายในตำหนักเขตใจกลาง เมื่อชายชรารู้ว่าหญิงที่เอาหอสมบัติและกระถางเทพของเขาไปกำลังจะจากไป และไม่คิดมาหาเขา เขาก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ได้ พวกเจ้าจะจากไปเช่นนี้ไม่ได้ หอกับกระถางนั่นเป็นความหวังเดียวที่ข้าจะใช้เพิ่มพลังหลังเกิดใหม่…”
ชายชราไม่อาจสนใจเรื่องอื่นได้อีก เขามองไปยังมุมหนึ่ง ที่นั่นมีโลงศพใบหนึ่งตั้งอยู่
ภายในโลงศพมีเด็กหนุ่มนอนอยู่ แต่เขาสิ้นลมหายใจไปนานแล้ว
ชายชราหรี่ตาลง เดินไปข้างโลงแล้วเปิดออก จากนั้นมองศพเด็กหนุ่มพลางกล่าวว่า “พรสวรรค์ของเจ้าเทียบหญิงคนนั้นไม่ได้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คงต้องใช้ร่างของเจ้าไปก่อน”