เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 วาสนาในแดนลี้ลับ (6)
หลี่หงจื้อเห็นว่าชายชราไม่ใช่คู่มือของหญิงอัปลักษณ์ผู้นี้ จึงรีบเอ่ยขอความช่วยเหลือจากหัวหน้ากององครักษ์มารเร้นเงา “ใต้เท้าองครักษ์มาร รีบคิดหาทางด้วยเถิด…”
ทว่าเขาเพิ่งพูดจบ ในชั่วพริบตานั้น หวงหลิงเยว่ก็ฟาดกระบี่ยาวในมือออกไปติดกันสามกระบวนท่าอย่างรวดเร็ว
ชายชราชุดดำออกแรงสุดกำลัง ยกดาบใหญ่ขึ้นปัดกระบี่ของหวงหลิงเยว่ได้สองกระบวนท่า
เคร้ง! เคร้ง! หลังเสียงดังสองครั้ง มุมปากของชายชราก็ปรากฏคราบเลือด มือทั้งสองที่จับดาบใหญ่ของเขาทนรับพลังมหาศาลของหวงหลิงเยว่ไม่ไหว เสียงดังสนั่นครั้งหนึ่ง ดาบใหญ่ก็หลุดมือร่วงลงพื้น
ยามนี้ชายชราชุดดำไร้เรี่ยวแรงจะต้านทานแล้ว
ทว่าชั่วขณะต่อมา กระบี่ยาวเล่มหนึ่งก็แทงทะลุจุดสำคัญตรงหัวใจของชายชรา เขาก้มหน้ามองบริเวณหัวใจบนอกตนอย่างเหม่อลอย ก่อนเอ่ยเพียงประโยคเดียวว่า “ไม่นึกเลยว่าข้าจะมาตายในมือผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำ” พูดจบก็ล้มลงกับพื้น สิ้นลมหายใจไปอย่างสิ้นเชิง
เถียนซืออู่รู้ว่าหวงหลิงเยว่เก่งกาจมาก แต่ไม่เคยนึกมาก่อนว่าศิษย์น้องหญิงผู้มีระดับการบำเพ็ญต่ำที่สุดในกลุ่ม จะสามารถสังหารคนจำนวนมากต่อเนื่องเช่นนี้ แถมยังสังหารยอดฝีมือขอบเขตนิพพานขั้นที่หกได้ถึงสองคนในเวลาอันสั้น…
แต่ไม่นานเขาก็คลายกังวล เพราะมีศิษย์น้องหญิงผู้นี้อยู่ เขารู้ว่าวันนี้ตนคงไม่ต้องมาตายที่นี่แล้ว!