เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244 เมืองม่อเป่ย
ผู้เฒ่าฟู่เลิกใช้ศาสตราวิญญาณเหินเวหาเดินทางไปนานแล้ว เพื่อปกปิดร่องรอย นางใช้วิชาลับเดินทางโดยไร้ร่องรอย
ยามนี้นางยืนอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ ที่แห้งแล้งและไร้พืชพรรณ เบื้องหน้าเป็นทะเลทรายอันเวิ้งว้าง
ทะเลทรายผืนนี้มีอาณาเขตกว้างใหญ่มาก ไม่ขึ้นกับประเทศหรือแคว้นใด ทั้งยังไม่มีขุมกำลังใหญ่แห่งใดเข้าครอบครอง
ทว่ากลางทะเลทรายรกร้างแห่งนี้กลับมีเมืองใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่แห่งหนึ่ง
เมืองนั้นมีชื่อว่าเมืองม่อเป่ย
แม้สภาพแวดล้อมที่นี่จะเลวร้าย อุณหภูมิโดยทั่วไปสูงกว่าที่อื่นมาก ถึงกระนั้นก็ยังมีผู้คนมากมายมาฝึกฝน เพราะที่นี่เป็นสถานที่ฝึกฝนสั่งสมประสบการณ์ที่ดีแห่งหนึ่ง
ผู้เฒ่าฟู่มองไปยังทิศทางหนึ่ง ที่นั่นมีชายหญิงกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมโจมตีและล่าสัตว์แมงป่องมารเกราะเหล็กระดับสอง
เมื่อเห็นเช่นนั้น นางก็ทอดถอนใจกล่าวเสียงเบาว่า “หอรากษส คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะมาใช้ชีวิตกระเสือกกระสนอยู่ที่นี่ ซ่อนตัวอยู่ในที่แห่งนี้”
“ในอดีตหอรากษสมีชื่อเสียงเคียงคู่กับองค์กรนักฆ่าอีกสองแห่ง ถึงขั้นเก่งกาจยิ่งกว่าด้วยซ้ำ”