เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 224 ครบกำหนดหนึ่งปี
มู่ซือหว่านเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา นางเข้าใจสิ่งที่ลูกพี่พูด จึงชักกระบี่พุ่งเข้าใส่คนจากขุมอำนาจใหญ่ภายนอกที่ถูกส่งเข้ามาเหล่านั้น!
จากนั้นซู่ซวี่จ้วงกับกงเปิ่นอู่ก็พุ่งออกไปเช่นกัน สังหารคนอย่างไม่ยั้งมือ
เวลานี้ผู้คนที่ก่อนหน้านี้ต่างแย่งกันกรูเข้ามา กลับตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่กลางถนนกว้าง พวกเขาลืมไปเสียสนิทว่ามาที่นี่เพื่อทำอะไร
ทุกคนต่างแตกตื่นหนีไปคนละทิศละทาง หวงหลิงเยว่ก็ไม่ได้อยู่เฉย ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นเปล่งแสงแดง ร่างของนางเคลื่อนไหววูบไหวดุจเคลื่อนย้ายพริบตา ทะลวงผ่านทางแยกต่าง ๆ ชั่วขณะนั้นบริเวณประตูเมืองนครธารอัคคีมีเสียงกระบี่ดังขึ้นไม่ขาดสาย!
กายามหาบรรพกาลของหวงหลิงเยว่ถูกกระตุ้นขึ้น นางใช้เงาเร้นรอยร้างหลอมรวมเข้ากับจิตสังหารทั้งสามเป็นหนึ่งเดียว ความเร็วในการเคลื่อนไหวของนางในยามนี้สูงเสียจนนางเองก็ไม่รู้ว่ารวดเร็วเพียงใด!